Een lach als masker

Voor de buitenwereld was ik de vrolijke noot, degene die grapjes maakte en de sfeer licht hield. Maar achter die glimlach zat stilte, en soms pijn. Lachen werd mijn schild, soms effectief, maar ook eenzaam.

Naarmate ik ouder werd vond ik op een vreemde manier herkenning in The Joker. Niet in de chaos of duisternis, maar in het idee dat een lach soms meer verbergt dan onthult. Het was voor mij een herinnering om scherp te blijven: “kijk verder dan wat zichtbaar is”.

Dat besef hielp me om mezelf te begrijpen, zonder mezelf te verliezen.

Wat begon als een masker, werd later een spiegel.

Met de jaren kwam er een verschuiving. Ik ontdekte dat scherpte niet alleen zit in wantrouwen, maar ook in compassie. Ik leerde mijn lach te gebruiken zonder mezelf te verstoppen. Sterker nog: ik leerde “het goede in de mens te zien”, ook wanneer het niet meteen zichtbaar is net zoals mijn eigen verdriet dat ooit was.

Vandaag is mijn lach dus geen vlucht meer, maar een keuze. Eén die ruimte laat voor eerlijkheid, en voor hoop.