Mijn Reis van Onschuld naar Avontuur
Voor zover ik me kan herinneren verhuisden we van de 2e Schansstraat in Rotterdam-West al snel naar de Fuchsiastraat in de wijk Bloemhof op Rotterdam-Zuid.
Mijn onschuldige reis begon met tranen op de Prinses Julianaschool, waar ik voor het eerst afscheid moest nemen van mijn moeder. Ik wilde haar niet loslaten en mijn hart brak toen ze me achterliet in die nieuwe en onbekende omgeving.
Maar tussen de tranen door ontmoette ik Maarten, mijn eerste echte vriend. Ik was toen al verliefd op Jaquelien en later zelfs op juffrouw De Blok...volgens mij.
Eindelijk weer naar huis
Na schooltijd stond mijn moeder altijd klaar om me op te halen. Ze had steevast een zakje chips bij zich. Dat zakje chips was niet alleen een traktatie waar ik naar uitkeek, maar ook een motivatie en troost na een lange schooldag. Het voelde als een beloning voor het doorstaan van de dag.
Toen ik overstapte naar basisschool De Akkers veranderde er iets in mij. De kwajongen kwam naar boven en ik begon te houden van strijd, competitie en avontuur. Ik zat in de klas met mijn huidige vrienden Dharminder, Patrick, Scotty, Maarten, Danny en Alex.
Als kleinste van de klas voelde ik de drang om mezelf te bewijzen. Ik nam deel aan iedere uitdaging en sprintte alsof ik Usain Bolt zelf was. Dharminder hield me scherp en iedere wedstrijd werd een nieuwe kans om te laten zien wat ik kon.
Tegelijkertijd ontdekte ik ook mijn zwakkere kanten. Niet alleen bij bepaalde schoolvakken zoals rekenen, maar zelfs bij simpele spelletjes zoals knikkeren werd ik regelmatig verslagen. De drang naar avontuur en competitie bleek misschien wel erfelijk. Zonder dat ik het wist waren mijn twee oudere broers ook druk bezig zichzelf te bewijzen. Ze verdienden soms wat zakgeld door anderen uit te dagen en daarbij mijn snelheid als geheime troef in te zetten. Ik had toen natuurlijk geen idee dat ik als pion werd gebruikt.
Toch lijkt het erop dat we allemaal een beetje strijdlust in ons hadden. Iets wat ons dreef om steeds het beste uit onszelf te halen. Wat ik geleerd heb, is dat zowel klasgenoten als buurtgenoten hebben bijgedragen aan de persoon die ik vandaag ben.
Rian... de snelste van de klas!
Waarom is dit belangrijk?
Dit verhaal laat zien hoe krachtig motivatie kan zijn. Zelfs een klein gebaar, zoals een zakje chips na schooltijd, kan een groot verschil maken in het leven van een kind.
Daarnaast toont het hoe competitie en avontuur kunnen bijdragen aan persoonlijke groei en ontwikkeling. Nieuwe vrienden, uitdagingen, angsten en successen vormen ons tot wie we uiteindelijk worden.
Conclusie
Van de huilende jongen op de Prinses Julianaschool tot de avontuurlijke kwajongen op De Akkers: mijn reis laat zien hoe we groeien door de uitdagingen en motivaties die we onderweg tegenkomen.
Iedere vriend, iedere sprint en iedere ervaring droeg bij aan mijn ontwikkeling en zelfontdekking.
Fun Fact: Usain Bolt liep zijn wereldrecord op de 100 meter in 9,58 seconden in 2009.
Reactie plaatsen
Reacties